Σάββατο, 6 Μαρτίου, 2021

Η Μαρίνα Καραγάτση μιλάει για το δικό της νησί…Την δική της Άνδρο!

25-4-thumb-large

Την πρωτοαντικρίζω το 1946, στα 10 χρόνια μου. Είναι το πρώτο της ζωής μου ταξίδιον. Αρχές καλοκαιριού, έρχεται ένα φορτηγό στο σπίτι μας στην πλατεία Αμερικής. Μέσα στην καρότσα είναι ο παππούς μου, η γιαγιά μου, οι υπηρέτριες και πολλά τρόφιμα – υπάρχουν ακόμη μεγάλες ελλείψεις.  Φορτώνουμε η μαμά μου και εγώ τα δικά μας. Ο μπαμπάς μου ποτέ δεν ερχόταν από τον πρώτο καιρό. Δεν νομίζω ότι περνούσε πολύ ωραία στο σπίτι των πεθερικών, ζοριζόταν λιγάκι. Όταν ερχόταν, για κανένα δεκαπενθήμερο, επέλεγε ένα απομονωμένο δωμάτιο και έγραφε. Πήγαινε και για μπάνιο ή ανέβαινε στον «Πλάτανο», που ήταν το στέκι όλων των αστών (εμπόρων, γιατρών κ.ο.κ.) της Ανδρου. Του άρεσε να κάθεται να τους εξομολογεί και να μαθαίνει ιστορίες ανδριώτικες. Φτάνουμε λοιπόν με το φορτηγό στον Πειραιά. Το βαπόρι, το «Μοσχάνθη», φεύγει στις 6 το απόγευμα. Η γιαγιά είναι η μόνη που παίρνει καμπίνα. Εμείς οι υπόλοιποι απλώνουμε κουρελούδες στο κατάστρωμα.

Υστερα από ένα περιπετειώδες ταξίδι 18 ωρών – στο Στενό βγάλαμε τα άντερά μας – το «Μοσχάνθη» μπήκε απομεσήμερο στον κόλπο της Χώρας.  Ακουμπισμένη στην κουπαστή κοίταξα για πρώτη φορά την Άνδρο. Η μαμά μου άρχισε με περηφάνια να μου εκθειάζει την πατρίδα της: «Βλέπεις, Μαρίνα, εκείνον τον βράχο με το άσπρο εκκλησάκι; Είναι η Αγία Θαλασσινή. Και πάνω από την αποβάθρα το σπίτι με τα καφέ παντζούρια είναι το σπίτι μας. Και βλέπεις εκεί δεξιά την αμμουδιά; Είναι ο Νημποριός. Εκεί θα πηγαίνουμε για μπάνιο. Και το βραδάκι, Μανιώ, θα βολτάρεις με τις φιλενάδες σου στην Αγορά: από τον “Πλάτανο” στην πλατεία Γηροκομείου και από εκεί στη Λέσχη που η γιαγιά Μίνα θα παίζει χαρτιά με τις άλλες κυρίες και εσείς θα τρώτε γλυκό του κουταλιού». Ετσι έζησα τα παιδικά, εφηβικά και πρώιμα νεανικά καλοκαίρια μου μέχρι που τελείωσα το Γυμνάσιο και για περισσότερα από δέκα χρόνια απαρνήθηκα την Άνδρο. Με είχαν ξελογιάσει άλλοι τόποι.

Το 1967 επέστρεψα παντρεμένη, με τον Δημητράκη μωρό. Ηταν μια δεύτερη περίοδος, ωριμότητας, που το 1976 κατέληξε στην εγκατάστασή μου στο νησί για τέσσερα χρόνια και στην απόφασή μου να φωτογραφίσω συστηματικά τον τόπο. Ως παιδί και ως έφηβος ήξερα την αστική Ανδρο. Τώρα γνώριζα την Ανδρο της φτώχειας, την απόμακρη, την απάτητη, τη σιωπηλή Ανδρο. Τώρα ανακάλυπτα ότι εκτός από την αστική Χώρα με την κλειστή ναυτική κοινωνία της, υπήρχαν τα χωριά του Κορθίου με τα σταχτοπράσινα λιθόκτιστα σπίτια και τους «κεντημένους» περιστεριώνες, υπήρχαν τα ορεινά αρβανιτοχώρια, εκεί που τη γη την καλλιεργούσαν ακόμη με πρωτόγονα αλέτρια. Ανακάλυπτα ανθρώπους που το αφοπλιστικό, αθώο βλέμμα τους με έκανε να νιώθω άβολα και πολλές φορές να διστάζω να πιάσω τη φωτογραφική μηχανή. Αυτή την Άνδρο κατέγραψα για τέσσερα χρόνια, χωρίς να παραμελήσω την πάντοτε αγαπημένη μου Χώρα. Την ίδια Άνδρο αγαπώ μέχρι σήμερα.

ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ

Άνδρος

πηγή: tovima.gr

Διαδώστε!

Αφήστε το Σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com
error: Content is protected !!